Conceptual self-portrait: from idea to finished project

December was a dark month. Literally, there was not a whole lot of light to work with. After publishing a book in November 2018 (and working on that book for the past year) I decided to take a month off and work only if I felt inspired. But I was tired- I was coming off a great creative high and didn’t sleep very well. At times like that I usually try to find inspiration within, rather than with other people/new places, so that is what I did.

After scrolling through Pinterest for hours, I found an image that was simple yet grasping. A simply lit photograph of a beautiful woman taking a deep sigh (if you know the author please leave a comment).

The captivating thing on this image is the beautiful woman and the simplicity of it all. So while looking at it, I felt somewhat inspired to recreate it- but in my own manner. I didn’t want it to be sensual, because that was not my mood at the time- I wanted it to be dark (because, surprise, surprise, that was my mood at the time). So tip number 1 for taking conceptual self portraits would be- find inspiration and find a way to give your own twist to it.

Next came the preparations. The lighting was easy to recreate- a big window to my left side on midday would be enough. I was a bit more worried about makeup, or rather, the lack thereof. At the time I was having a bad reaction to some medication I was taking and my neck was scarred from the acne. Nothing that couldn’t be fixed in post production, but I did want to lower editing the image to a minimum. So tip number 2 would be- make the necessary preparations (light, location, props). My “props” were these:

Why the rhinestones you ask? Well this was my twist on it! I didn’t want to look like a girl really enjoying herself, I wanted to look like a girl who was tired, who was sleep deprived and who was hiding it. Hence- rhinestones! I also did not want to appear (or allude to being) naked in the image, so I went for a classic grey top. In the slav culture there tops are a sign that you’ve given up and you’ve been staying home all day, so that worked well with idea. After putting everything on my face, finding the light, it was time to shoot. Hooked up my Nikon d750 to my iPhone, and started to shoot. It took me about five minutes to get the shot, because I had already an idea how I wanted it to look beforehand.  This was the out of camera image.

A bit too dark and in need of retouching. But that was the necessary next step anyway. Sometimes I edit the colour corrections in Lightroom, but when I want a softer feel I just go right ahead to Camera Raw in Photoshop (I don’t know why, but the lights/shadows look softer to me when I edit them in Camera Raw). This is the image after that edit:

A bit more well balanced, but man that skin needed editing. However, I still wanted to have a natural soft look to it, not for the skin and image to be perfect. Still, the first thing I did was a bit of frequency separation editing. And the image after it looked like this:

Last, but not least, are the finishing touches. A bit of local cover up, dodge and burn and after all those layers are flattened, maybe a bit more colour correction. I made the shadows a bit deeper and for the colour- I went with a muted, cold palette. So the final image looked something like this:

I was satisfied with it (still am). It was simple, dark, not perfect and conveyed my idea (the way I imagined it anyway).

So to sum it up- conceptual self portraits consist of three things, mainly:

  1. Find inspiration to base it on.
  2. Give your own twist to it.
  3. Try to express the emotions you are feeling at the moment, for a bit of authenticity.

Feel free to leave me a comment on how you see this image? Does it send out the right message?

 

Thanks for the click,

E

 

 

Декември беше темен месец. Буквално, немаше многу светло за работа. Откако издадов книга во октомври 2018 (при што ја работев последната година) решив да направам еден месец пауза и да фоткам само ако сум инспирирана. Но бев уморна- се спуштав од креативен хај и не спиев баш најдобро. Во такви моменти најчесто се обидувам да најдам инспирација во себе, а не во други луѓе/нови места, па така направив и овој пат.

Откако вртев по Пинтерест со саати, најдов фотографија која беше едноставна но впечатлива. Едноставно осветлен портрет на убава девојка како зима длабок здив (ако го знаете авторот на фотографијата оставете коментар).

Она што е впечатливо на фоотграфијата е убавата девојка и едноставноста на целата фотка. Додека ја гледав, ми дојде инспирација да ја рекреирам, но на мој начин. Не сакав фотката да биде сензуална, бидејќи не се чувствував така во тој момент- сакав да биде мрачна (бидејќи, на сечие огромно изненадување, така се чувствував во тој момент). Така што прв совет за фотографирање концептуални автопортрети би бил- најдете инспирација и најдете како да ја изведете на свој начин.

Следни беа подготовките. Осветлувањето беше лесно да се рекреира- голем прозор на мојата лева страна беше доволно. Повеќе се мислев за шминката- односно недостатокот на шминка. Во тој момент имав лоша реакција на апчиња и вратот ми беше покриен со лузни од акни. Што е нешто што лесно би се средило во постпродукција, но сакав ретуширањето да го сведам на минимум на оваа фотка. Па така вториот совет би бил- направете ги подготовките (светло, локација, помошни средства). Моите помошни средства беа оние на втората фотографија погоре.

Зошто шљокици, се прашувате? Епа тоа е мојот осврт на фотката! Не сакав да изгледам како девојката која ужива, туку сакав да личам на девојка која е уморна, ненаспана и која го крие целото тоа. И затоа- шљокици! Исто така не сакав да личи како да сум гола на фотката, па решив да носам класична сива „рамбовка“. Во нашата култура, овие маици се знак дека си се откажал и си безделничел цел ден, па така лесно ми се спои со идејата за фотографијата. Откако ставив се’ на лицето, го најдов точното светло, време беше за фоткање. Го закачив мојот Nikon d750  на телефонот и почнав со фоткање. Ми требаа околу 5 минути да го фотнам посакуваниот кадар, бидејќи идејата за крајната фотка ја имав веќе во глава. Првата фотографија од мене е како изледаше фотката директно од апарат.

Малку претемна и бара ретуширање. Но тоа секако ќе беше следниот чекор. Понекогаш колор корекциите ги правам во Lightroom, но ако сакам понежен изглед работам со Camera Raw во Photoshop (не знам зошто, но светлата/сенките понежно ми изгледаат кога ги средувам во Camera Raw). Следната фотографија е после тие промени.

Поизбалансирана, ама навистина бара ретуш на кожата. Сепак сакав да има поприроден изглед, така што кожата не требаше да биде перфектна. Прво почнав со frequency separation техниката, а третата фотографија од мене е продуктот од тоа.

Последно, но не и неважно, се деталите. Малку локално покривање, dodge и burn и откако сите тие лејери ги споив, уште малку колор корекција. Го истакнав сенките и за палета на бои се решив за загасита, поладна палета. Така ја добив финалната фотка.

Бев задоволна од неа (уште сум). Беше едноставно, мрачно, несовршено и ја претставуваше мојата идеја (онака како јас ја замислив барем).

Да резимираме- концептуални автопортрети се состојат од три работи, најчесто:

  1. Најдете инспирација на која ќе го базирате автопортретот.
  2. Направете го со свој личен печат.
  3. Пробајте да ги изразите емоциите што ги чувствувате во тој момент, за доза автентичност.

Слободно оставете коментар за фотката. Дали ја прикажува точната идеја?

Благодарам за кликот,

Е

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: