Self-portraits in self-isolation

As the self-isolation/ social distancing is well into its second month here in North Macedonia, many of us are trying to get a grip on the situation the best way we can. And photographers my friends, are no different. Sure, we may seem like mystical, artistic creatures (yeah, right), but we’re just like anyone else (maybe a bit worse, since we keep flashing you with a camera). Nevertheless, even indoors there are still things for us to do, as I wrote in my previous post.

I see a few of my colleagues have also embraced the “face-time photoshoot” phenomenon quite well (which is when you face-time someone and take screenshots while you do that- with their knowledge obviously!), but I somehow cannot get on board with that. To me, the intimacy of that connection cannot be recreated through a “phone” line- I need true intimacy of one-on-one interaction to make it work. Maybe I’m being poetic, or maybe I’m just old.

So I did what I do best when faced with life’s difficulties- I turned the camera towards myself.

I have spoken in lectures (and whenever someone wants to hear it) about how self-portraiture can be a great way to also exercise self therapy. If you’re honest with yourself, the portraits which you take may give insight on how deep your feelings go (by looking at your face in the images), or how those feelings affect your exterior, or body posture. Taking a self-portrait when you carry heavy feelings may serve as a lifting agent because it forces you to practice creativity. To think about what is it you wish to show in the image, and try to work into what is actually bothering you on a deeper level. And if you dig deep to find the symbols of that you’re feeling, well my friend, you’re then digging deep to face your own feelings (which is the point of therapy in the first place, methinks).

Self-portraits also serve as a great way to remember those feelings once they have passed. And even though some feelings are best forgotten, others may be a worthy landmark in one’s life- even the negative ones! If we remember how isolated and alone we once felt (now, for example) then maybe we won’t take for granted when we’ll be allowed to have a fuller life? Just maybe.

If you’re thinking about how to effectively do self-portraits I’ll be having a free webinar together with Semos Education this Friday, and I’ll also be teaching a mini course on self-portraits at home, the following weeks. I promise to stick to technical terms and less philosophy there (unless needed otherwise).

And here are some self-portraits I took during the past month

Како што вториот месец на само изолација/ социјално дистанцирање полека тече, многу од нас пробуваат да се снајдат со ситуацијата најдобро што можат. Фотографите не се никаков исклучок од ова. Од дистанца може личиме на мистично- уметнички суштества (да,да), ама и ние сме луѓе како сите други (може малку полоши, бидејќи само ви светиме со апарат во лице). Во секој случај, дури и кога сме затворени, имаме што да правиме, како што пишав во минатиот пост.

Гледам дека некои мои колеги веќе ги прифатиле новите трендови на „фејс-тајм фотосесии“ прилично успешно (што е фотосесија изведена кога зборувате со некој преку скриншотови- за кои соговорникот е свесен!), но некако јас не можам да се наштелувам за тоа. За мене, интимата на таа врска не може да се рекреира преку „телефонска“ линија- ми треба еден-на-еден комуникација за да ми успее. Може сум поетична, а може сум само стара.

Па така, се осврнав на она што го правам најдобро кога поминувам низ потешкотии- го завртев апаратот кон себе.

Имам зборувано за ова на предавања (и кога и да му се слуша на некој) за тоа како автопортретурата може да е одличен начин на само-терапија. Ако сте искрени со себе, тогаш портретите кои ги фотографирате може да ви дадат повеќе познавање за тоа колку длабоко ви продираат чувствата (преку изразот на лицето) или како тие чувства ви влијаат на целосното држење на телото. Фотографирање на автопортрет кога ви тежат чувствата може да делува и како нешто што ќе ве поткрене, бидејќи сепак ве тера да бидете креативни и да стварате нешто. Така се мисли во она што сакате да претставите на фотографијата и преку тоа може да навлезете во она што подлабоко ве напрега. А штом почнете да копате подлабоко во симболите кои сакате да ги прикажете на фотографијата, тогаш копате подлабоко и во соочување со вашите чувства (што е и поентата на терапија, мислам).

Автопортретите се исто така одличен начин да ги запаметите и оние чувства кои поминале. И иако, некои чувства е подобро да се заборават, други може е важно да останат во некое сеќавање- па дури и негативните! Ако се потсетуваме колку изолирано сме се чувствувале овој период, тогаш може нема да го прифаќаме здраво-за -готово времето кога се’ ова ќе е зад нас?

Ако размислувате за како ефективно да правите автопортрети, во петок ќе одржам бесплатен вебинар на темата заедно со Семос Едукација, а понатаму исто така ќе имаме и цел мини-курс на темата. Ветувам дека таму ќе зборувам повеќе за техничките аспекти на тоа како да стигнете до добри автопортрети, на сметка на филозофските аспекти (освен ако нема потреба).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: